Update en World Series Marathon Girona!

16 October 2017
Het is een tijdje stil geweest met wedstrijdverslagen hier op roybeukers.nl, maar als je me gevolgd hebt op Facebook, Twitter en Instagram heb je vast gezien dat ik niet stil gezeten heb ;) Al ging het de laatste periode niet helemaal vlekkeloos...

 

Na m’n blessure van afgelopen seizoen heb ik veel moeite gehad om weer op niveau te komen. In het voorjaar reed ik meteen al wat mooie uitslagen (oa 5e in de SKS Marathon en 3e in Groesbeek) en heb ik veel aan m’n ‘fundering’ gewerkt. Wat zeker nodig was na een jaar heel weinig trainen. En dat trainen was eigenlijk meer fietsen dan iets wat je echt trainen mocht noemen. Goed om weer mee verder te bouwen, maar dat zorgde niet direct voor resultaten in de wedstrijden dit seizoen. 

Iets waar ik veel moeite mee had, want ik trainde veel maar reed ver achteraan bij veel wedstrijden. Daardoor en door een slecht NK mountainbike in juli kreeg ik een flinke motivatie dip, waarna ik besloten heb om een tijdje geen fiets aan te raken. Stoppen op het hoogste niveau? Nee, niet nu, mountainbiken is wat ik het liefste doe, maar ik wil wel wat terug voor de uren die ik er in stop.

Na een paar weken begon ik het fietsen echt weer te missen ben ik weer begonnen met trainen. Voor het eerst in jaren geen schema’s, geen hartslagmeter, geen powermeter, niks. Gewoon fietsen; De (trainings)wedstrijden rijden die ik echt leuk vond, trainen wat ik en wanneer ik wilde. En dat zorgde er al snel voor dat ik het plezier weer terug vond! 

En wat doe je dan met nog maar een paar weken tot het einde van het mountainbike seizoen? Doelen stellen. 

Met nog maar 4 weken tijd om het trainen weer een beetje op te pakken stond ik zomaar op de startlijst van het NK Marathon en de World Series in Girona (Spanje). Het NK viel helaas tegen door 2 lekke banden, maar ik voelde dat het goed zat en dat bleek afgelopen weekend in Girona. Nog geen super resultaat, maar de vorm begint weer te komen. Ik kan het nog!


De wedstrijd:

De Latramun World Series Marathon in Girona is een van de zwaarste marathons in de World Series die er is: slechts 67 kilometer, maar wel met 2100 hoogtemeters 2500 down, steile klimmen, technische afdalingen en heel veel single tracks. Eentje voor de echte mountainbikers dus.

Het parcours begon meteen met een lange klim op de weg, die daarna op smalle paadjes nog steiler door ging. Ik wist van te voren dat ik, vooral door het te kort aan trainen de afgelopen maanden, het daar lastig zou krijgen en ik wilde me daar niet opblazen. Eigen tempo dus en na een minuut of 30/40 klimmen ging ik rond de 60e positie de afdaling in. Dat was verre van ideaal want er werd langzaam gedaald en ik verloor ook tijd doordat er omhoog gelopen werd. 

Gelukkig wist ik dat de rest van het parcours me beter lag en ik bleef rustig en dat moest ook omdat ik er niet voorbij kon. In de eerste verzorging stond Anita klaar met m’n bidon en schreeuwde nog snel na dat het goed ging. ‘het gaat goed’ hoor je vaker als iemand je probeert te motiveren, maar deze klonk oprecht alsof het echt goed ging. Wat me natuurlijk nog meer motiveerde!

Één voor één haalde ik de renners voor me in, zowel omhoog als naar beneden en langzaam maar zeker schoof ik bij de 2e verzorging de top 50 weer binnen. 

In de laatste 25km zaten nog een paar hele steile klimmen en een lastige afdaling, maar ik kon goed tempo blijven houden. Ik nam de gok om zonder eten en drinken te pakken de laatste verzorging door te gaan. Ik wist dat het einde van de slopende marathon iets makkelijker werd en nam het risico. Andere renners stopten en ik schoof daardoor weer een paar plekken op. Ik overleefde het laatste zware stuk, maar zat helemaal kapot op het laatste ‘vlakke’ stuk. 

Een hongerklop en kramp zijn niet de ideale ingrediënten voor een finale. Althans dat dacht ik, maar blijkbaar zat iedereen kapot en ik haalde renners in die echt helemaal geparkeerd stonden. Ik zag de top 30 in beeld komen, maar het laatste stuk tegenwind reed ik alleen terwijl er voor me met meerdere gedraaid werd. Ik reed net zo hard, maar kwam er niet bij.

Met het grote veld in zicht zag ik de finishboog en ik kwam uiteindelijk als 33e over de streep, m’n beste World Series resultaat tot nu toe. Maar belangrijker: Ondanks het afzien heb ik vanaf het begin tot het eind met een lach op m’n gezicht gereden. Wat was dit gaaf!

Oh en een WK kwalificatie (top 20) kwam ook in de buurt.. Zal dat het doel voor volgend seizoen worden? ;)

Maar nu eerst strandraces! Zaterdag de Derp Bikers Strandrace en zondag de Brabant Beach Battle.